Ψυχούλες ήταν κι έζησαν...

 

‎(Τα χιόνια που παγωμένα κρέμονται σαν σπαθάκια,
μπροστά στο Χουλιαρόσπιτο: oι ψυχές των παλιών
νοικοκυραίων που κατεβαίνουν να επιθεωρήσουν το
γρέκι τους,όξω απ' το παραθύρι...
Ώσπου να λειώσουν και να ποτίσουν τις
στράτες που εδιάβηκαν ζωντανοί...
Για να ματαγυρίσουν
με το επόμενο χιόνι...) 

ΨΥΧΟΥΛΕΣ ΗΤΑΝ ΚΙ ΕΖΗΣΑΝ . . .

Ψυχούλες ήταν κι έζησαν
ψυχούλες κι εχαθήκαν'
ψυχούλες που σχωρέθηκαν
και σύννεφα γενήκαν

κι άσπρο χιονάκι ανάλαφρο
και λυγερές νιφάδες
κι εγύρισαν στο γρέκι τους
κάτω στους Χουλιαράδες.

Μαχαίρι οι μνήμες οι παλιές,
σπαθάκια στο μυαλό τους.
Σπαθάκια κρέμονται κι αυτές
'μπρός στο παράθυρό τους.

Θα λειώσουν.Θα ποτίσουνε
τις στράτες που διαβήκαν.
Ψυχούλες ήταν κι έζησαν
ψυχούλες κι εχαθήκαν'.

χ'λιαράς-25/8/2010-λεύτερη Πίνδος

Εχιόνιζε έξι μέρες στο χωριό...

 

‎(Το χιόνι...Οι ροδιές στο χιόνι...Οι μνήμες...Οι νεκροί...)

ΕXIONIZE EΞΙ ΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ...

Εχιόνιζε έξι μέρες στο χωριό.
Την έβδομη, άκουσα πικρά τον γκιώνη
να σκούζει, ξημερώματα στις δυο
κι αμάξι να τραβάει -βαρύ- στο χιόνι.

Πρόλαβα στο Κλαράκι να το δω:
Το λεωφορείο του Τσιμόβου ήταν.
Στην άλλη τη στροφή -η ώρα δυό-
οι επιβάτες στ' άστρα αναληφτήκαν.

Οι ρόδες μείναν' πίσω μοναχά
κι οι λαμαρίνες και το γκρι τιμόνι.
Κυλήσανε στον Άραχθο βαθιά.
Πενήντα η μνήμη χρόνους τα παγώνει.
...............................
Εμείναν κι άλλοι δυο-και τρεις, μπορεί-
πίσω, τον κυνηγάρη εκειόν το μήνα.
Μα αργότερα αναλήφτηκαν κι αυτοί,
άλλος στα Γιάννενα, άλλος στην Αθήνα...

χ'λιαράς-19/8/2010-λεύτερη Πίνδος